Een moedig non-fictieboek dat zich verdiept in de manier waarop overlevenden, getuigen en naoorlogse generaties over traumatische ervaringen praten en er vorm aan geven.
Nu de directe getuigen van veel van de aangrijpendste gebeurtenissen van de twintigste eeuw – de Holocaust, Hiroshima, de Killing Fields – ons beginnen te ontvallen, werpt Survivor Café urgente vragen op: Hoe laten we deze verhalen voortleven? Hoe zorgen we er collectief voor dat de verschrikkingen van het verleden niet worden vergeten?
Elizabeth Rosner heeft haar boek ingedeeld rond de drie reizen die ze met haar vader naar concentratiekamp Buchenwald maakte – in 1983, 1995 en 2015. Elke reis is een ervaring waarbij persoonlijk verleden oog in oog komt te staan met herdenking en herinnering. Ze onderzoekt de echo’s van vergelijkbare erfenissen bij nazaten van Afrikaans-Amerikaanse slaven, bij nakomelingen van overlevenden van Cambodjaanse Killing Fields en bij (klein)kinderen van overlevenden van de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Daarnaast reflecteert ze op de effecten van 11 september op de bevolking in haar geheel.
Rosner staat stil bij hedendaags hersenonderzoek, brengt de pogingen in beeld om de intergenerationele overerving van trauma’s te begrijpen en onderzoekt de complexiteit van onze herinnering in de nasleep van gruwelijke gebeurtenissen. Survivor Café wordt een lens voor verschillende constructen van het geheugen – van musea en herdenkingsmonumenten tot landelijke verzoeningsprojecten en kleinschalige interculturele ontmoetingen.
Survivor Café schetst een helder beeld van de enorme omvang van de erfenis die wij mensen in de eenentwintigste eeuw met ons meedragen – niet alleen de verhalen van de directe nabestaanden van de Holocaust, maar ook onze collectieve verantwoordelijkheid om te leren van tragische gebeurtenissen, en om de voortdurend veranderende gesprekken tussen verleden en heden levend te houden.
