Leven met tegenslag

Inleiding 11

Anneke Polman — ‘Ik was in haar ogen alleen maar die patiënt’ 17
Vincent Bijlo — ‘We zijn nog wel het bangst voor de angst voor de angst’ 23
Dominique Haijtema — ‘Ik moest leren om een niemand te zijn’ 29
Rindert Kromhout — ‘Hulp zoeken? Ik wilde het zélf oplossen’ 35
Stef Kreymborg — ‘Achteraf ga je nadenken: ben ik wel zo onafhankelijk?’ 41
Jos de Blok — ‘De cijfers besprak ik met iedereen, mijn emoties met niemand’ 47
Bart van Zelst — ‘Topsport kon ik na het fatale ongeluk wel vergeten’ 53
Minie Wiegman — ‘Het liefst was ik tot mijn honderdste doorgegaan’ 59
Wilbert van Waes — ‘De kracht die loskwam was niet meer te stoppen’ 65
Bas van Teylingen — ‘Ik heb mezelf jarenlang verdoofd’ 71
Rutger Molenkamp — ‘Heel gek, maar de afwezigheid van gevoel kun je voelen’ 77
Jeffrey Vroegop — ‘Ik wilde naar die gewonde jongen toe, maar mijn benen deden het niet’ 83
Floris Venneman — ‘De laatste keer naar de zaak voelde zo eenzaam’ 89
Geert Broertjes — ‘Ik had niet het gevoel dat ik hieraan dood zou gaan’ 95
Marina Milenković — ‘Ik moest mijn grote liefde verliezen om kinderen te krijgen’ 101
Hassan el Rahaui — ‘Ik wist: op deze school kom ik nooit uit de ellende’ 107
Henk Tigelaar — ‘Ik had aanzien en opeens was dater niet meer’ 113
Janke Verhagen — ‘De onwaarschijnlijkheid van zijn dood beïnvloedt de verwerking van mijn verlies’ 119
Jerry Helmers — ‘Ik was zo ongelukkig. Maar mijn vader was degene die ziek was’ 125
Frits Spits — ‘Het gevoel van machteloosheid is met geen pen te beschrijven’ 131
Jord Cuiper — ‘Niet de bacterie, maar ík was destructief’ 137
Carolina Trujillo — ‘Ik kan geen uitgeverij meer zien’ 143
Maartje Lute — ‘De echo voelde al als een doodvonnis’ 149
Marjolein in ’t Veld — ‘Hij lag daar maar alleen. Die eenzaamheid vind ik zo erg’ 155
Harald Berkhout — ‘Ik heb gerechtigheid gezocht en niet gekregen’ 161
Maya Lievegoed — ‘Mijn angst als kind om verlaten te worden maakt mij nu een betere ondernemer’ 167
Adjiedj Bakas — ‘Mijn moeder klaagde nooit. Dat heb ik van haar geleerd’ 173
Maartje van Egmond — ‘Als de kinderen naar bed waren, mocht ik verdrietig zijn’ 179
Otto van Veen — ‘Ik voelde me aangeschoten wild’ 185
Moniek Miedema — ‘Om opnieuw te beginnen moet je kunnen loslaten’ 191
Michiel Scholtes — ‘Ik moest kiezen, maar kon het niet’ 197
Winnie Meijer — ‘Opeens hoorde ik iemand huilen. Ik bleek het zelf te zijn’ 203
Geneviève Waldmann — ‘Door samen te rouwen vallen schuttingen weg’ 209
Peter Boswinkel — ‘ Kom maar naar huis. We hebben een brandje gehad’ 215
Esther Teeuw — ‘Wacht even, dus ik hoef helemaal niet zestig uur te werken?’ 221
Hans Wopereis — ‘Ik vroeg hem: wat kun je nou nog met zo’n hand?’ 227
Aza deh Sa naee — ‘Nederland ís vrijheid. Mijn droom is om er te mogen blijven’ 233
Mike Vrijdag — ‘Apetrots was ik op alles wat uit onze keuken kwam’ 239
Joha nnette Zomer — ‘Dat die jong-en-sexykaart werd gespeeld, schoffelde me onderuit’ 245
Aglaia Bouma — ‘Nu ben ik dus weggerend voor een vlieg, zei ik tegen mezelf’ 251