De voedselcommissaris

Jan Groen Tukker hielp tijdens de Tweede Wereldoorlog duizenden onderduikers aan eten, maar had tegelijkertijd de nazi’s nodig om zijn provinciale organisatie van voedselopslag en -distributie vrij te houden van Duitse inmenging en NSB-invloeden. In de ogen van sommigen was hij een held, anderen gaven hem na de oorlog aan als collaborateur.

'Er was iets met hem na de oorlog.' Dat was het enige wat in de familie over ir. Jan Groen Tukker (1894-1971) werd gezegd nadat hij in 1947 was teruggekeerd in zijn Zuid-Hollandse geboortedorp. Zoals de meesten wilde hij de vijf oorlogsjaren zo snel mogelijk achter zich laten en vooruitkijken. Maar als klasgenoot van Anton Mussert, onderhandelaar namens Nederland in het Berlijn van 1933, bewoner van het in 1943 door Seyss-Inquart gevorderde kasteeltje Het Spelderholt en provinciaal voedselcommissaris van Gelderland in oorlogstijd werd zijn leven door de oorlog getekend.

'De voedselcommissaris' van Kees Tukker is een reconstructie van het vergeten leven van zijn oudoom Jan Groen Tukker, die als voedselcommissaris op het brandpunt van de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog een gevaarlijk dubbelspel speelde.

'Van een burgemeester in oorlogstijd weten we heel wat. Van een topambtenaar in oorlogstijd vrijwel niets. Het meeslepende "De voedselcommissaris" verandert dat.' – Ad van Liempt